شبنم و علف !!!

 

 

شبنم که بجز برگ گل اش مآوا نیست

         بر هرزه علف نشستن اش بیجا نیست

                               تا قلب علف ز عشق شبنم لرزد

                                            بر گل چکد و سهم علف حیرانیست   

                                                  

                                                                              

                                         مسعود/اسفند۸۷

                                                  

                                                     

تجدید نظرخواهی

 

 بنام دوست

سلام

یه عده از دوستان خبر دادن که ظاهرا توی مدتی که ما نظرخواهی برای داستان نویسی گذاشته بودیم سیستم کامنت وبلاگ ها با مشکلات مواجه بوده و باعث شده دوستان نتونن نظرشون رو اعلام کنند .

گرچه من خودم شخصا با این مشکل برخورد نکردم و برای هر وبلاگی که کامنت گذاشتم بی مشکل ثبت شد اما نظر به احترام به مخاطبین گرامی و عزیز نظرخواهی مجددا برگذار میگردد.

امیدوارم اینبار دیگه مشکلی پیش نیاد و دوستان بتونن به موقع نظرشون رو اعلام کنند :

سوال این بود که بنده خواستم نظر شما رو راجع به ورود به عرصه داستان نویسی بدونم به همین منظور قسمت کوتاهی از داستان (البته اگه بشه اسمش و داستان گذاشت) در حدود یک پاراگراف آورده شده تا دوستان بخونند و نظرشون رو بگن که دوس دارن باقیش و هم بخونن یا تا همینجا هم خرابکاری کردم و بهتره دیگه ادامه ندم .

مدت جدید نظر خواهی از ۰۹/۱۲/۸۷ لغایت ۱۹/۱۲/۸۷ بمدت ۱۰ روز اعلام میگردد .

در پناه حق شاد باشید و مانا .

۹ اسفند ۸۷ - مسعود   

  

 

متاسفم که متاسف نیستید !!!

 

بازم سلام

پیروی پست قبلی که در یک نظر سنجی ساده از همه دوستان و دشمنان عزیز التماس دعا داشتیم که (خود پست خود و بخونید خیلی بهتره)  دوستان توی یک یکلمه من و یاری کنند که داستان نویسی را ادامه بدم یا نه . . .

چون تجربه اولم بود میخواستم حال و هوای کار دستم بیاد . ۱۰ زوز هم فرصت مقرر شد که دوستان نظرشون و بدن .

امروز دقیقا ۱۴ روز یعنی ۲ هفته گذشته و دریغ از حتی یک نظر !!! دقت کنید : حتی یک نظر !!!

لابد میگید بازدید توی این بازه زمانی خیلی کم بوده و دوستان نرسیدند همه در جریان قرار بگیرند که متاسفانه با رجوع به آمار بازدید دو هفته گذسته این نظر هم مردوده چون چون توی این مدت ۴۵ نفر بعضا هم از همراهان خیلی قدیمی بحساب میان اومدن و در جریان قرار گرفته اند اما حتی بر خلاف پستهای دیگه حتی دوستای صمیمی قدیمی هم حتی از گذاشتن یک کامنت دریغ کردند .

نمیدونم این جای تاسفه یا شادمانی !!!

و اما نتیجه گیری اینکه طبق مْثْل قدیمیه " سکوت علامت رضاست" داستان بی داستان  و اینجور که بوش میاد اصلا وبلاگ بی وبلاگ !!!

چون من واسه تو دوست عزیز می نویسم نه برای خودم که اگه آدم بخواد واسه خودش  بنویسه دیگه نیازی به وبلاگ سیا کردن نداره .

بالاخره نظر مخاطب خیلی مهمه (اما جالب اون دسته از مخاطبینیه که تا اینجا اومدن و زحمت ندادن یک کلمه "آری" یا "نه" بنویسن و بعد برن)

بگذریم. شما مخاطب عزیز نمیخوای ؟ اوکی . ما هم نظر شما رو اعمال می کنیم و تعطیل .

 

از همه ممنونم . بای        

بجون تو بجون تو خماری بد دردیه

 

سلام به همه دوستان و الالخصوص دشمنان عزیز

دوست داشتم پست بعدی یه داستانگونه باشه . میگم داستانگونه چون تا حالا تجربه داستان نویسی نداشتم . سوژه مورد نظرم هم خیلی نخ نما و دم دستیه اما خب تجربه میخوام بکنم دیگه !!!

یه پاراگراف اول داستان و براتون میذارم بعد شما نظر بدید که دوست دارید ادامه اش رو هم بخونید یا همین جا درز بگیرم قضیه رو ؟ راستی قصه هنوز اسم نداره . هر پیشنهادی واسه اسمش دارید بگید.

انصافاْ نظر بدید و سرسری نگذرید . مهلت نظرسنجی و هم ۱۰ روز میذاریم . چطوره ؟

از امروز یعنی یکشنبه ۲۰ بهمن تا آخر ماه یعنی چهارشنبه ۳۰ بهمن

راستی جداْ از دوستانی که در زمینه داستان نویسی دستی بر آتش دارند توقع دو چندان دارم که من و از راهنمائی هاشون بی بهره نکنند .

و اما داستان :

از خماری روی پاهاش بند نبود

 اشک چشماش با آب بینیش قاطی میشد و سر میخورد روی چونه اش ، دستمال کاغذی هم دیگه جواب نمیداد خیس خیس شده بود . یه پرده اشک مرتب جلوی چشماش و میگرفت باعث می شد نتونه درست جلوشو ببینه . مرتب میخورد به آدمایی که از کنارش رد می شدند و چند بار هم نزدیک بود از تنه خوردن ازرهگذرا  ولو بشه وسط خیابون .

اما اصلا متوجه این اتفاقا نبود . تمام حواسش به این بود که زودتر خودش و برسونه خونه و بچپه توی اتاقش و جنسی که بهزار التماس و گشتن و سگدو زدن توی پاتوق ساقی های مواد توی این خیابون و اون خیابون و سر این چارراه یا اون پسکوچه و . . . جورکرده بود و بزنه تو رگ تا دوباره جون بگیره  یا بقول خودش مختصات آدمیزاد پیدا کنه تا بفهمه چه... باس بخوره !

یکی دو تا کوچه بیشتر نمونده بود به خونه . . .

-----------------------------------------------------------------------------------------------

یکی میمرد از درد خماری-----------------یکی میگفت : داداش هارتل میخواهی ؟

اینم یه بیت که همین الان به ذهنم رسید واسه رفع شادی و غافلگیری اموات در شب سه شنبه بد نیس

منتظرم .

 همگی موفق باشید . این یه دستوره !